
Φέτος, τριάντα χρόνια μετά την Μαρία Κάλλας και πενήντα μετά τον Νίκο Καζαντζάκη, στην Ελλάδα βλέπουμε τον Σταύρο Λάλα να επιστρέφει στην Καβάλα από την Αμερική και μια ταινία [Γιάννη Σμαραγδή και Δημήτρη Σιατόπουλου] για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο όπου ο Τιτσιάνο εμφανίζεται να λέγει στον Κρητικό μαθητή του: '
Never show them everything'.
Διαισθάνομαι ότι ο Σιατόπουλος μπορεί να είχε άλλη άποψη από τον Ν.Μ. Παναγιωτάκη και φοβάμαι πολύ για την ακριβή ιστορικότητα τών χαρακτήρων. Σαφώς οι σχέσεις τών Ελλήνων με τους Ιταλούς δεν μπορούν να αντιστοιχεισθούν με τις οποιεσδήποτε σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων. Παρ' όλη την Αμερικανική Γενέτειρα τής Κάλλας και την Ιταλική σφραγίδα πάνω της, η Ελληνικότητά της είναι επίσης πάντα παρούσα και ορατή, ιδίως στη σκέψη της. Η εκ Κωνσταντινουπόλεως καταγωγή τής μητέρας της, ποτέ δεν θα δικαιολογούσε σε κανέναν, εάν αντί τού Μενεγγίνι η Κάλλας είχε αντίστοιχη σχέση με κάποιον Τούρκο και αντί τής Ιταλικής προφοράς τού λόγου της, είχε μια απόχρωση τουρκική, κατάλληλη για αμανέδες.

Τώρα γιατί ο Σταύρος, στην Αμερική ήταν
Steven Lalas και γιατί ο Δομήνικος δεν ήταν Κυριάκος και γιατί η Άννα Μαρία Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου έπρεπε να γίνει
Maria Callas, είναι ένα ζήτημα, το οποίο δεν θα μάς έκανε κακό να το αναλύσουμε. Πάντως ο Στέφανος δεν ήταν Σταύρος.
Ας έχουμε πάντα υπ' όψιν μας, ότι ο Δομήνικος γεννήθηκε στο Ηράκλειο, όταν η Κρήτη ήταν μέρος τής Βενετίας [Ενετοκρατία, Φραγκοκρατία μέχρι το 1669], η Μαρία στην Αμερική, όπως και ο Σταύρος και, ο Καζαντζάκης στο Ηράκλειο όταν αυτό ήταν μέρος τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πολλοί από τους σπουδαίους Έλληνες, τόσο τού αρχαίου κόσμου όσο και τού σύγχρονου, έχουν τόπο καταγωγής την Μικρά Ασία και την Πόλη. Άλλοι τής Ελλάδος, μόνο στο εξωτερικό βρήκαν τον ρυθμό τους.
Για τον Δομήνικο, οι ιστορικές πληροφορίες είναι λίγες και οι ρομαντικές ερμηνείες πολλές, συνεπώς δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς έλεγε ο Τιτσιάνο στον Δομήνικο και τί ακριβώς εφήρμοσε ο Δομήνικος στη ζωή του, όσον αυτή αφορά στάση ζωής απέναντι στον Πλατωνικό Κόσμο τών Ιδεών, τον Χριστό, την είσοδο τών Ισπανών Ιουδαίων στη Θεσσαλονίκη, την τεχνική [τεχνοτροπία] τού Μπαρόκ στην Ευρωπαϊκή Τέχνη, Σκέψη και Διαφωτισμό.
Αλλά και η ανεπανάληπτη Μαρία, μάλλον [σε κάποια περίοδο τής διαδρομής της] ασπάζεται την θεωρία περί Μη Καταθέσεως τών Πάντων, ομιλεί για κεφάλαιο [το θείο δώρο τής φωνής της] και τόκο [προϊόν προς διάθεση], όπου το κεφάλαιο πρέπει πάντοτε να μένει άθικτο. Αναφέρεται στον συνθέτη Βιντσέντσο Μπελίνι, ο οποίος δεν αποκλείεται να ήταν απόγονος των Αναγεννησιακών ζωγράφων τής Βενετίας και συνδυάζοντας κανείς πώς ο [Βενετικής καταγωγής] Κορνάρος έγινε πατριώτης στη Κρήτη και πώς ο Δομήνικος τα κατάφερε στην Ευρώπη, αρχίζει να προβληματίζεται.
Με τον Διγενή Ακρίτα και τον Ερωτόκριτο, τον Κοραή και τον Κοδρικά, ο Πόλεμος για Ανεξαρτησία τών Ελλήνων τού 1821 πώς θα έφερνε την Ανεξαρτησία όταν κανένας δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον άλλο, αφού ο καθένας ομιλούσε κάποια δική του ιδεολογοπολιτική διάλεκτο; Έτσι ο Καζαντζάκης έκανε τον εξάμετρο Ομηρικό στίχο, δεκαπεντασύλλαβο και οι Ξένοι κατάλαβαν [ή θέλησαν να καταλάβουν] ότι οι Έλληνες πήγαν στον Σαγγάριο και στα Φρυγικά υψίπεδα [1919-22] για να καταλάβουν την Πόλη, όταν το 1912, τα Δωδεκάνησα τα πήραν Ετρούσκοι, Τοσκάνοι, Ρωμάνοι.
O Νικόλαος Μ. Παναγιωτάκης, (1935-1997) μάλλον κάτι θα είχε να σημειώσει περί Εθνοτήτων, Ελευθερίας, Τέχνης και Γραμμάτων.
Πολλοί θα ισχυρισθούν ότι και οι Πυθαγόριοι δεν κατέθεταν όλη τους την γνώση στους Ακουσματικούς, αλλά όπως και πολλοί άλλοι Μύστες, έτσι και ο Πλάτων μπορεί να μην μάς είπε όλα όσα γνώριζε.
Ο Χριστός πάντως δηλώνει στους Μαθητές του [όπως μάς δηλώνει ο αυτόπτης μάρτυς Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής] ότι, ό,τι ήξερε τούς το είπε, αφού τους θεωρεί φίλους του και όχι δούλους.
Τώρα εάν ο Σταύρος έπρεπε να είναι επίσης πιστός και στην Γενέτειρά του την Αμερική, είναι κάτι που αξίζει να το μελετήσουμε.
Παρακολουθώντας ανθρώπους πένητες, άστεγους, γύφτους, καλλιτέχνες, επιστήμονες και σκύλους αδέσποτους, ίσως πολλές αξίες πάρουν μια καλή ερμηνεία.
Έχω την άποψη, ότι υπάρχουν και στιγμές, όπου ο κάτοχος αξιών και αρετής, ο διακομιστής, μπορεί να τα δώσει όλα.
Έχω επίσης την άποψη ότι τόσο ο Πυθαγόρας όσο και ο Πλάτωνας, μάς είπαν όλα όσα γνώριζαν, άλλωστε τι νόημα θα είχε να πάρουν τις γνώσεις των στον τάφο;
Αυτοί οι
Ιππότες τής Μάλτας τής Ρόδου και τών Ηνωμένων Εθνών, τι σκοπό έχουν τώρα, μετά το Δεύτερο Βατικανό και μετά το Ιράκ; Μήπως έχουν Ιδέες για Κοσσυφοπέδιο και Μοναστήρι;